Geen huurbescherming voor meerderjarig kind dat bij ouders woont

Sanne UilkemaSanne Uilkema

In een uitspraak van de rechtbank Noord-Holland speelt een bijzondere situatie. Eisers in deze procedure zijn de eigenaren van een woning, waar zij zelf wonen. Hun zoon en zijn vriendin zijn gedaagde in de procedure en wonen op de zolderverdieping van de woning. Ook heeft hij een kamer op de eerste verdieping in gebruik. De zoon heeft een Wajong-uitkering en betaalt voor de kamers € 300,- of € 200,- per maand. Hij is op een gegeven moment gestopt met betalen, waarop hij door zijn ouders is aangesproken en er ruzie is ontstaan. Aangezien de ouders de woning wilden verkopen hebben zij hun zoon gevraagd onvoorwaardelijke medewerking aan de verkoop toe te willen zeggen (verlaten kamer bij verkoop). De zoon heeft zich vervolgens op het standpunt gesteld dat er sprake is van (hospita)verhuur en dat hij daarom huurbescherming heeft. De woning wil hij pas verlaten wanneer hij vervangende woonruimte heeft. 

Dit leidt uiteindelijk tot een gerechtelijke procedure waarin de ouders een verklaring voor recht vorderen dat de zoon een regulier inwonend (meerderjarig)kind is en zijn vriendin zijn inwonende partner, zodat er geen sprake is van een huurovereenkomst. De ouders vorderen daarnaast de hoofdelijke veroordeling van de zoon en zijn vriendin om de woning te ontruimen en een gebruiksvergoeding van € 300,- per maand zolang zij de kamers nog in gebruik hebben. 

Oordeel rechter

De kern van het geschil was de vraag of tussen ouders en hun meerderjarige zoon sprake was van een huurovereenkomst of slechts van een afspraak over kostgeld. Dat onderscheid is belangrijk, omdat alleen bij huur aanspraak bestaat op huurbescherming.

De kantonrechter stelde vast dat de zoon na het bereiken van de meerderjarige leeftijd in het ouderlijk huis is blijven wonen. Hij at mee met zijn ouders en betaalde kort daarna een bedrag van € 300,- per maand. Tijdens de zitting gaf de zoon zelf aan dat dit bedrag bedoeld was als bijdrage in de kosten van de huishouding. Tot februari 2024 was volgens de rechter dan ook duidelijk sprake van kostgeld.

Dat de zoon vanaf februari 2024 een lager bedrag (€ 200,-) betaalde met als omschrijving “huur”, maakte dit niet anders. De feitelijke situatie was namelijk onveranderd gebleven. Er was geen schriftelijke overeenkomst, het maandbedrag was relatief laag en het ging om een meerderjarig kind dat nooit was uitgevlogen. Deze omstandigheden samen maakten dat ook na februari 2024 geen sprake was van huur, maar van kostgeld.

De kantonrechter wees het verzoek van de zoon om tegenbewijs te mogen leveren af. Alleen het gebruik van een deel van de woning en het betalen van een maandbedrag is onvoldoende om te concluderen dat sprake is van huur. Dat zijn immers kenmerken die ook passen bij kostgeld. Dat ouders zelf ook in de woning wonen en bepaalde kosten “toch al maken”, is volgens de rechter juist kenmerkend voor kostgeld: het gaat om een bijdrage in de gezamenlijke lasten.

Conclusie

In deze zaak kwalificeerde de verhouding tussen de ouders en hun zoon niet als huur hetgeen maakt dat de zoon zijn medewerking zal moeten verlenen aan de verkoop van de woning, althans dat hij bij verkoop de woning moet verlaten. 

Advies nodig?

Onze gespecialiseerde advocaten helpen u graag verder met advies, bemiddeling of een procedure.

Voor meer informatie en juridische bijstand in kwesties als deze kan je contact opnemen met Brugrecht advocaten op tel: 070-326 328 1 of per e-mail: info@brugrecht.nl

Dit artikel is actueel op de datum van publicatie, vanwege de continue ontwikkeling van het recht kan de inhoud op een later moment niet meer up to date zijn.